Er waren tal van andere merken, voor de een
onbekend en voor de ander zeer bekend:
BTS(BCN/B-format):
BTS is een afkorting van Broadcast television Systems en is een onderdeel
van het duitse Bosch concern wat een samenwerkingsverband met Philips was
aangegaan. BTS is nu een onderdeel van Thomson. BTS produceerde alleen professionele apparatuur die
erg hoog stond aangeschreven. Ook het NOB heeft gebruik gemaakt van BTS
producten, van 1977 - 1993. Veel programma's die je nu weer ziet opduiken zijn
dus gekopieerd van een BCN band.
Het gebruik techniek en achtergrond:
BCN maakt gebruik van een 1" band waarbij de emulsie aan de buitenkant zit.
Bij C-formaat, de tegenhanger van BCN, was dit andersom.
De bandsnelheid van een BCN bedraagt 24 cm/sec. Het beeld wordt gesegmenteerd
opgenomen. In de praktijk houdt dit in dat de videokop 52 beeldlijnen per
omwenteling aanbrengt en afleest op de brede band. Voor 312 beeldlijnen, een
half beeld (interlaced), heeft de kop dus 6 omwentelingen nodig (6 x 52 = 312).
Voor NTSC zijn dat er dus 5.
Omdat de machine gesegmenteerd werkt is het niet mogelijk een stilstaand plaatje
te genereren zonder extra hulpmiddelen. Speciaal hiervoor is was er een slo-mo
unit leverbaar. deze unit spoelde een klein stuke terug en sloeg de benodigde
beeldlijen op in geheugen. Daarna speolde hij een stukje vooruit, las de band,
en combineerde de beeldlijnen tot één frame. Met deze truuk was het ook mogelijk
om een slow-motion beeld te zien. Een standaar BCN is niet met deze optie
uitgerust.
De scannerunit, de motor met drum upperdrum en koppenschijf, draait 9000 toeren
per minuut. Een consumentenmachine 1500 toeren per minuut.
De C-format, de tegenhanger van BCN, had een snelheid van 3000 toeren per
minuut. C-formaat schrijft een heel beeld op een 1 inch band en dus niet
gesegmenteerd zoals de BCN.
Op de scanner zijn 2 uren meters aangebracht.
Een BCN heeft 3 geluidskanalen waarvan er 2 worden verwerkt middles Dolby A.
Later is dit het Telcom systeem geworden omdat dat een betere kwaliteit gaf
t.o.v. Dolby A. Het derde kanaal was besteld voor tijdcode of voor commentaar
van de regiseur.
Ondanks de grote banden, de snelle rotatie van de videoschijf is de BCN zeer
snel gereed voor gebruik! Het inlussen is niet lastig. Dit is bij een c-formaat
wel anders.
De BCN is de laatste analoge machine die voldeed aan de EBU normering. De latere
machines waren digitale machines en verbruikten minder band en werkten bovendien
met cassettes wat veel handiger is dan losse spoelen. Een goed afgestelde BCN
geeft een enorm mooi plaatje! Het zit m nu in dat afstellen, dat is een
continuetaak. De machine heeft een enorme hoeveelheid instelmogelijkheden aan de
voorzijde. Met een goede coloubar, vectorsoop en waveform monitor is afstellen
geen punt. De BCN 41 is standaard uitgevoerd met deze onderdelen terwijl de BCN
40 alleen "kaal" was.
Als een BCN "bezig" is met spoelen dan bekruipt je het gevoel dat hij bijna gaat
opstijgen. Het is uit ten boze om tijdens het spoelen de direct aangedreven open
reals met je handen tegen te houden. Het zou zo maar eens kunnen zijn dat je een
per ongeluk stuk van je vinger gaat missen.
Een BCN oogt als een Mercedes, degelijk, betrouwbaar maar duur. Dat was hij dan
ook, gemiddeld 150.000,= gulden
De machine is erg onderhoudsvriendelijk uitgevoerd. De units zijn modulair en
kunnen tijds het spelen uit de machine worden getrokken. De desbetreffende
functie vervangt dan.
De units zijn ook weer onderverdeeld in losse printen, alle chips zitten op
voetjes van goede kwaliteit. Elke unit heeft zijn eigen voedingprint met
gelijkstroom stabilisatoren. Aan de voorzijde van een rack is het mogelijk om de
correcte werking van de voeding te meten, er zijn diverse meetpunten. Meestal
zijn de covers aan de voorzijde van de BCN niet meer bij de machine. Zonder deze
covers is het veel handiger om de machine af te stellen.
Gedurende korte tijdnis er ook een long-play BCN gemaakt, deze had de dubbele
speelduur 188 minuten. De levensduur van de videokoppen werd daarmee wel
gehalveerd. De long play versie is nooit een succes geweest.
Een BCN heeft heel herkenbare trackingfouten. Binnenkort een afbeelding daarvan.
De levensduur van de videokoppen is overigens nog te verlengen door GEEN gebruik
te maken van de Chroomdioxide banden. De levensduur is beduided beter als er
High energy tapes gebruikt worden. Bij CrO2 banden wordt de scanner en koppen
eigenlijk continu gepolijst.
In 1982 heeft het NOB besloten de vier koppige AMPEX machines uit te faseren en
over te gaan op de BCN's van Bosch/Philips. Het Digitale Betacam systeem is nog
steeds de standaard. Er zijn wel 2 varianen bij gekomen: Betacam SX en Betacam
IMG. Er zijn spelers die alle betacam varianten afspelen kunnen (SP, DIgi, SX en
IMG).
Specs B-format/B-formaat:
| PAL 625/50Hz | NTSC 525/60Hz | |
| Aantal segmenten | 6 | 5 |
| Lijnen per segment | 52,5 | 52,5 |
| Video spoor hoek | 14.4 Gr. | 14.4 Gr. |
| Video spoor lengte | 84 mm | 84 mm 3,47 inch |
| Tape "wrap" | 190 Gr. Omega | 190 Gr. Omega |
| Bandverbruik | 875 m/h | 875 m/h 2890 ft/h |
| Tape Snelheid | 24,3 cm/sec | 24,3 cm/sec 2890 ft/h |
| Max opnametijd | 98 min | 98 min |
| Shuttle speed | 30 x normaal | 30 x normaal |
| Reel diameter | 10,5 inch | 10,5 inch |
| Koppen | HP ferriet 1000 uur | HP ferriet 1000 uur |
| Bandbreedte | 5,5 MHz. | 5,0 MHz. |
| Signaal/ruis verh. | >43 dD | >47dB |
| Audio 1,2 en 3 | 40 - 14000 Hz. (1kHz) | 40 - 14000 Hz. (1kHz) |
| BCN 40 | 67 kg | 67 kg |
| BCN 50 | 107 kg | 107 kg |
| BCN 50+ options | 245 kg | 245 kg |
Er zijn verschillende BCN's gemaakt:
BCN 40 basis
BCN 41 basis met rack
BCN 51 basis
BCN 52 basis met rack
Ook portables:
BCN 20
BCN 30
De portables waren eigenlijk té zwaar om door één persoon te laten tillen
De BCN 20
BCN40
De BCN 40 de voorkant. Een must als je van knopjes houdt!
Vrijwel elke BCN, m.u.v. de
portables, bestaat uit losse units die elk een specifieke functie hebben.
Zo is het videodeck altijd de bovenste.
De unit daaronder is de controle unit voor de motoren en besturing.De unit
daaronder is de Timebase corrector.
De onderste unit zou de slomo unit kunnen zijn.
Elke unit bestaat uit losse printen die in een connector zijn gestoken. De
units/printen kunnen tijdens het gebruik worden verwisseld, de betreffende functie
verdwijnt dan.
De portable BCN's, 20 en 30, stonden niet bekend om hun betrouwbaarheid. Op
deze modellen kon alleen de kleine open reals worden gebruikt waarna montage
op de grote jongens plaatsvond. De video output van een BCN 20 en 30 kan
gebruikt worden als previeuw, er komt geen bruikbaar kleursignaal uit.
BCN heeft tot 1992/1993 dienst gedaan jij het NOB en is daarna opgevolgd door
de Digitale Betacam van Sony.
AMPEX:
Ampex heeft begin jaren 80 ook het M formaat in het assortiment gehad.
Bovenstaande machines zijn eigenlijk gewoon van Panasonic.
M-formaat (ook wel ten onrechte M1 genoemd) is min of meer de voorloper van de MII en is kwalitatief
vergelijkbaar met Betacam (niet Betacam SP). Beeld en kleurinformatie worden
gescheiden op een band gezet.
Het M formaat is ontwikkend door Panasonic en de NHK (de nationale omroep
maatsschappij van japan). De achterliggende gedachte was dat elke reporter op
de hoek van de straat een band moest kunnen kopen. In deze machine gaat dan
ook een gewone VHS band. De snelheid is 4x van dat van een gewone VHS
recorder. De opanmen zijn NIET uitwisselbaar en juist daarom zijn veel banden
met M (of M1) informatie verloren gegaan. De gebruiker dacht dat het een VHS
band was en constateerde dat de band leeg was terwijl er eigenlijk M beeld op
stond.
Ampex heeft naast de M formaat ook andere formaten gehad.
2" vierkops machines
1" A-formaat (voorloper van de C-formaat)
1" C-formaat (erg populair in de USA)
Digitale beeldsystemen
De voorkant van de AVC 40 zowel gesloten als open.
Een Ampex VPR 80 zonder TBC
Ampex was eigenlijk de uitvinder van het "beeld op band". Dit merk heeft een grote rol gespeeld in de ontwikkeling van de video. De
engineers hebben jaren besteed aan een ontwerp waar vandaag eigenlijk nog niet van
afgeweken wordt (de basis).
Het Ampex team trots (en terecht) bij hun eerste werkende apparaat in 1956, de AV1000.
Funai/Audiosonic/Technicolour/Grundig:
Deze 3 merken hebben aan het einde van de 80-er jaren een portable sytseem
op de markt gebracht onder de naam CVC. Compact Video Cassette.
De opnamen warenin kleur en vergelijkbaar met VHS, de kwaliteit van de opnamen
is vandaag vaak nog verassend goed. Het werd ook wel het technicolour System
genoemd.
Al snel bleek dat het systeem achterhaald werd door het Video8 systeem van
Sony in 1984. Grundig noemde de machine VP100.
Loewe:
Het duitse Loewe
heeft ook aan de videorace meegedaan met de Optacord 600 eind jaren 60.
Telefunken:
Ook zij waren van de partij. De TV kon kleur weergeven, de videorecorder
zwart/wit.
Merk onbekend:
Fisher (Betamax recoders)
Grundig, zie Philips
Luxor, maakt gebruik van een OEM N1700 van Philips, zie
Philips
Hitachi, heeft volgens mij alleen VHS gemaakt.
Shibaden:
Deze videorecoder van Shibaden werkt met losse spoelen, net
zoals de Sony's uit de periode 60 en 70. De recorders zijn vaak in ziekenhuizen gebruikt. De tapes
waren van een betere kwaliteit dan de Sony's wat afspelen van oude opnamen makkelijker maakt.
Deze voldoen NIET aan de EAIJ standaard.
Een duo opstelling van Shibaden recorders.
Sanyo:
Sanyo's V-Cord (B&W) and V-Cord II (Colour) used
cartridges vaguely reminiscent of 8-track tapes.
The first format was limited to 20 minutes of recording
times, while V-Cord II had bigger aspirations.
This was the first video format to offer two speeds--
[quality and economy]-- as well as freeze-frame
and slow-motion. The Cords [failed] because of mechanical
unreliability and lack of interest from other manufacturers.
Sanyo heeft in 1984 een Betamax geproduceerd met een
opvallen detail. Als de recorder ging spoelen dan reeg de
band terug in de cassette, ALLE anderemerken heilden
het op Sony's U-loading systeem.
Op dit plaatje is een voorstelling te zien van een Ampex "consumer" video. De
hele installatie is enorm, maar opnemen en afspelen kon in beeld en geluid! Je
kon zelfs je eigen homevideo's in zwart/wit maken. (1963)
Bij sportuitzendingen werden sommige fagmenten direct herhaald. Dit was mogelijk
met bovenstaande machine die de laatste minuten van de uitzending op een vaste
schijf vastlegde. Met de afstandsbediening kon bij bijv. voetbalwedstrijden de
laatste goal in slow motion worden herhaald. Een uniek apparaat, hoe kom ik er
aan?
Selectavision cassette videorecorder:
Afbeelding uit 1973, verdere informatie is mij niet bekend.