PHILIPS 



Een overzicht van de modellen:

1964    EL3400    Buizenvideo
1966    EL3402    1 inch semi professionele video
1968    LDL1200 1 inch professionele video
1968    LDL1000/LDL1100 serie gebaseerd op 1/2 inch
1972    N1500 Huiskamervideorecorder
1973    N1520 Montagevideo zonder tuner gebaseerd op de N1500
1973    N1501 Huiskamervideorecorder
1975    N1502, N1512 en de N1420 (professionele portable VCR met stereo geluid)
1976    LDL1100 portable VCR baseerd op het N1500 systeem
1977    N1700 Huiskamervideorecorder
1978    N1702 Huiskamervideorecorder
1979    VR2000 de echte eerste Video 2000
1980    VR2020 
1981    VR2021
1982    VR2023/VR2024 (Stereo)
1982    N1702 uit het leveringspakket
1984    Eerste Philips VHS (bovenlader)
1988    Einde V2000 productie
1988    OEM SVHS videorecorder van Panasonic (Original Equipment Manufacturer)



In het begin:

De EL3400 van Philips was een der eerste videoapparaten van Philips. Het apparaat bevatte 28 buizen en had slechts één videokopje. De band liep dan ook bijna 360 graden om de drum om het helical principe te kunnen gebruiken. De tapes waren van ijzeroxide, dit is te zien aan de lichtroestbruine kleur van de tape. Later (omstreeks 1967) is een kleurenversie gekomen die ook op een andere snelheid draaide. De NTS (vroegere NOB) gebruikte deze recorder niet voor uitzenddoeleiden daarvoor werd de AMPEX 2” recorder gebruikt. De EL 3400 werd vaak gebruikt voor demonstratiedoeleinden zoals op de Firato in de jaren 60. Een van mijn 3400 is afkomstig uit een laboratorium, de ander is afkomstig van een Belgische Premier. De recorder heeft een zgn.360 graden bandloop. De ijzeroxide band, herkenbaar aan de lichtroodbruine kleur, gaat helemaal op de drum. De videokop had een levensduur van ongeveer 500 uur.


Leuke opstelling voor thuis!Een imposante machine

De EL3400 zoals in de manual met bijbehorende zwart/wit televisie.


De EL3400 had een speelduur van ongeveer 1 uur, de open reels waren van metaal en hadden een 1 inch band.
Tegenwoordig zijn de 3400 schaarser geworden evenals de techneuten die m kunnen repareren als er iets aan mankeert. 

In de recorder zitten schakelaars waarvan de plastic onderdelen aan sterke gaan verliezen. Deze schakelaars zorgen voor bepaalde functies. Reparatie is mogelijk.

Het mechanische loopwerk van de EL3400 is bijzonder robuust en gaat nog lang mee.

De kwaliteit van de beelden is redelijk, na gelang de band ouder wordt wordt het beeld minder scherp.

Hiernaast een toepassingsvoorbeeld van deze erg zware recorder van ongeveer 45 kilo.



Klik hier voor een pagina met de Unique Selling Points van de machine.
Klik hier voor een pagina met de technische specificaties.
Beide pagina's komen uit de servicedocumentatie en zijn gedateerd 1964.

Opnemen van "de TV" kon met de bijgelverde kabel. Deze kabel had een "hoedje" welke over een buis moest worden
geschoven. De video eind buis van de TV "straalde" het signaal uit, de kabel moest op de achterzijde van de EL3400
worden ingeplugd.

Een EL3400 is mooi en bovendien enorm zwaar en heeft geen handvaten, zo'n 40 kg.




















 




Na de EL3400 introduceerde Philips in 1968 de EL3402 voor huiskamerdoeleinden. De beeldkwaliteit van deze recorder is slechter dan die van een EL3400, dit is mede te danken aan de germanium halfgeleiders die in de recorder zitten. Mechanisch gezien kan je wel stellen dat als de recorder nu nog niet is gereviseerd alle aanwezige snaren verstroopt zijn. Deze snaren zijn goed te verwijderen met verdunner. Pas op dat de verstroopte snaren iets anders aanraken dan de doek waarmee je de snaren wilt verwijderen, dit maakt onuitwisbare herinneringen. 

Gelukkig is de aandrukrol meestal nog in goede staat. Dit rubber is meestal niet zwart maar een beetje groenachtig/zwart.
Als de aandrukrol erg slecht is dan is er nog wel een truc, doe er een stuk krimpkous overheen en verwarm deze. De krimpkous gaat als een handschoen om het rubber zitten.

 


Leuk modelletje met een hoge Wife Acceptancy Factor


Kaft van de EL3402 manual










De banden van een EL3402 zijn nog goed afspeelbaar, de ijzeroxidebanden gaan moeiteloos door de recorder!


Afstellen in vakwerk
Ook de EL3402 heeft slechts een videokopje net zoals de 3402, de band moet dus bijna 360graden om de drum zitten. Hiernaast een afbeelding uit het servicedoc waarin dit wordt aangegeven.

De 3402 was ook leverbaar in een versie die aan het einde van de band terugspoelde en weer begon met spelen. Dit model kan dus continue spelen. Op het begin en einde van de band moesten wel metalen stroken worden aangebracht.

Als je een EL3402 hebt die iets mankeert dan is de kans groot dat de elco's zijn uitgedroogd, vervang deze en hij speelt weer. Als je het apparaat gaat vervoeren, neem dan voorzichtig het kopje uit het apparaat, veel koppen zijn gesneuveld bij vervoer.










Ziehier een band van de EL3402. De banden zijn herkenbaar aan het metalen stikkertje op de reel. Hier op de onderzijde van de band. De banden zijn verpak in een kartonnen doos.

Ik kom wel een banden tegen waarvan de reel is gaan kromtrekken zodat deze niet meer in de recoder afspeelbaar is.













Deze EL3402 is afgebeeld met metalen reels. de foto is afkomstig uit het servicedok. De kap is van doorzichtig plastic.

Dit model kan intern ook worden aangepast dat de band sneller draait. Volgens het doc. blijft de beeldkwaliteit identiek. De snaar die de capstan aandrijft wordt op dan een andere plaats gezet. De standaard speelduur bedraagt 45 minuten, in zwart/wit. Dit model is niet echt zeldzaam.






 



In 1966 introduceerde Philips de LDL portable serie.  Deze recorder had geen ingebouwde tuner dus geen externe bron (camera) moest worden gebruikt als je een opname wilde maken. De LDL 1001 en 1002 waren gebaseerd op hetzelfde mechaniek, alleen de kast was anders. (Binnenkort ook de LDL 1001 op deze pagina)

De LDL tape is een chroom tape. De tapes die tegenwoordig nog opnamen bevatten van de LDL zijn moeilijk af te spelen. De tape is in de loop der jaren gaan oxideren wat de bandloop doet vastlopen.

Het is wel mogelijk de oude tape te vervangen door nieuwe bijvoorbeeld VHS tape. 

De kwaliteit is zeer goed maar wat ruisig, dit kwam door de germanium transistors waaruit de elektronica was opgebouwd.










 

Een LDL chroom tape




Een advertentie



Een tape met plastic cassette van de LDL1000 serie


Volgens Philips de ideale thuissituatie anno 1968 met een LDL1002, herkenbaar aan de (nep)houten kast.



 



De LDL1200 serie.

De LDL serie had tot doel studiokwaliteit te leveren. De LDL1200 is een 5Mhz machine wat inhoud dat het hele videosignaal op de band wordt gezet. De LDL1250 is een model wat een ingebouwde colourprocessor ingebouwd heeft zodat eventuele kleurensignalen later in kleur kunnen worden weergegeven. Deze processor is ook extern te koppelen. Zo kun je van een LDL1200 een kleurenmachine maken. De LDL1251 is een model uitgerust met een edit board. Alle machines zijn gebouwd in dezelfde kast. De LDL12XX hebben een fantastische beeld. Ook net zoals zijn andere 1 inch broers heeft de 1200 slechts een video kopje.
LDL koppen
De kopjes zijn herkenbaar aan een kleur. Het plaatje waar het logo op staat moet blauw zijn, de grijze (hier aangeduid met EL1953/01) is voor een ander model. Welk is mij niet bekend. Het kopje met het blauwe plaatje kan ook in de EL3400 worden geplaatst.


Voelt een EL3400 zwaar aan, een EL1200 is de overtreffende trap ervan.

 

(foto by Audie)




Het kan nog zwaarder, deze werkelijk loodzware LD 87 machine werd gebruikt voor professionele doeleinden. De tape is 1 inh breed en is bovenop elkaar geplaatst. Het lijkt op een VCR zonder cassetteomhulsel. De diameter van de drum is gigantisch (moet hem nog opmeten), dit zorgt ervoor dat de sporen erg lang zijn en er een hele hoge frequentie op de band kan wordne weggeschreven. Ik heb gehoord 8,5 Mhz! Dezelfde machine is ook onder de naam Grundig geleverd. De gebruikte banden zijn chroom banden.

Een van de toepassingen was in de medische wereld, deze machine is in staat een zeer goed stilstaand plaatje te reproducreren. Handig bij operaties. De arts kon dan met het remote panel de machine bedienen.

 



Begin jaren 70 kwam Philips met de eerste echte kleuren consumentenvideorecorder, dit was de N1500.
De N1500 had nogal wat kinderziektes in met name de bandloop en het inrijgmechanisme.
De eerste chroomvideocassettes waren zeer slecht van kwaliteit en deden de recorder vaak
vastlopen de videokoppen slijten of vervuilen. Philips bood de consument een zgn. servicecertificaat aan
bij de aanschaf van het apparaat. Met dit certificaat kon je voor een miniem bedrag een aantal
jaren service krijgen bij een van de landelijke reparatiekantoren.

Hier een voorbeeld video op Youtube waarin de kwalitiet kan worden beoordeeld

<iframe width="640" height="360" src="http://www.youtube.com/embed/kSuEqIv7uI0?feature=player_detailpage" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Een VCR band
 
 

Phillips N1500 anno 1972 Een certificaat

The N1500 (1972)

De N1500 bood ongeveer 1 uur aan opnametijd van zeer respectabele opnamekwaliteit in kleur
en zeker vergelijkbaar met de eerdere professionele video apparaten. De N1501, die 2 jaar later
werd geïntroduceerd had een iets moderner uiterlijk maar was technisch nagenoeg identiek.
Het inrijgmechanisme was wel verbeterd (maakte minder lawaai en was iets langzamer).

Het binnenwerk van een N1500/N1501
 

De door mij zeer fel begeerder montage recorder

De N1520 (1972) was een speciale montagerecorder met ook een extra geluidsspoor.
In Duitsland is veelvuldig van dit apparaat gebruik gemaakt.

Een N1501 anno 1972

De Philips N1501 (1974)

In 1976 werd N1502 geïntroduceerd welke mechanisch en elektronisch gezien een sterk verbeterde
versie was van de N1500/N1501. De banden en opnamen waren uiteraard onderling uitwisselbaar.
De meest ernstige bandloopproblemen behoorden tot het verleden. De tapes waren in de loop der
jaren sterk verbeterd. Vreemd is dat een goede N1500/N1501 een mooier beeld heeft dan de N1502.
Een variant van de N1502 is de N1512, een recorder met video/audio in en uitgangen.

Een (nog steeds leuk om mee te spelen) N1502 uit 1976
 

In 1978 werd de N1700 geïntroduceerd. De N1700 heeft een langere speelduur van maximaal 3 uur
in zeer goede kwaliteit. Het gebruik van twee verschillende videokoppen op de drum ipv twee identieke
videokopjes bij de N150X serie maakte een langere speelduur mogelijk. De identieke kopjes benodigden
een "witje" (een stukje leeg taperuimte) tussen de sporen om overspraak (inwerking) van kleurinformatie te
voorkomen. Een haaks op elkaar staande koppenspleetje maakte dat overbodig en dat scheelt dus speelduur.
De N1700 had bijna de dubbele speelduur dan de 1500 serie. Tegenwoordig werken alle videorecorders volgens
dat principe.


Omstreeks 1978 bracht Philips de LDL1100 op de markt. Een portable VCR 1500 machine compleet met 2 geluidssporen en tiptoetsen. Op de plaats van de voeding konden ook accu's worden geplaatst waardoor de machine op locatie kon worden gebruikt. Een zeldzame machine.



Een foto van de manual.

 
De LDL1100.

All time favorite, de N1702De in 1979 geïntroduceerde N1702 had een klok die langer vooraf kon worden geprogrammeerd, maar liefst 9 dagen! De tape van 3 uur was niet erg geliefd omdat deze erg dun was, de mechanica van de recorder produceerde dan ook regelmatig een bandensalade, de overige tapes presteerde erg goed. De N1702 is tot 1983 leverbaar geweest. De N1700 en N1702 gebruikten dezelfde tapes als de N150X serie.

\










De Philips N1702, de N1700 ziet er vrijwel gelijk uit.

Grundig technisch wonder uit 1977
 

Grundig borduurde ook op het Philips concept en presenteerde de VCR 4000, de specs zijn identiek aan de N1700/N1702. Deze recorder heeft echter wel andere technieken t.o.v. de Philips range. Met name de bediening en koppen waren niet uitwisselbaar met de Philips typen. Op de kop zat een schijf van rubberachtig plastic wat (denk ik) de stabiliteit van de omwenteling verbeterde. De bediening was totaal elektronisch, met tip-toetsen. Momenteel zijn bijna alle Grundigs moeilijk te repareren omdat onderdelen
slecht te krijgen zijn. Het aantal kannibaal machines is dito gering.


 


De SVR4000

Rond 1980 presenteerde Grundig de SVR, een recorder met een maximale opnametijd van 4 uur. De cassettes waren
identiek aan die van de N1700/N1702 van Philips. De oude N1500 banden konden niet op dit apparaat worden gebruikt.
Grundig had een bescherming ingebouwd in haar recorders, een sensor zag of er oude of nieuwe tapes in
de recorder werden geplaatst. Op de achterzijde van de cassette bij het "deurtje" is bij nieuwere tapes een
beetje plastic weggelaten, een micro switch detecteerde dit en blokkeerde de functies van het apparaat.
 


 

Koppen polijsten met de VC60 videoband, er was toen geen alternatief
 

Upperdrum, kopje en een gedeelte van het inrijgmechanisme van een N17XX en N1502
 
 Dit is een afbeelding van een deel van het inrijgmechanisme van een N1502, N170X. Op de foto is duidelijk het videokopje te zien (net naast de as met de inbusafstelling). Zorg ervoor, als je banden van deze systemen gaat afspelen, dat deze onderdelen goed schoon. Met name de as aan de linkerkant, daar wil zich nog wel een chroomdioxide resten aan vastzetten. Als deze as vervuild is dan loopt de band erg zwaar door de recorder wat een aanzienlijke slijtage betekent.




















Ook de toonas moet regelmatig worden gereinigd. Zorg ervoor dat de aandrukrol geen speling op de as heeft. Als er wel speling is dan zal bij het afspelen de opname niet constant van kwaliteit zijn. M.b.v. dunne ringetjes kan je de speling opvullen.








De eerste tapes uit deze Philips serie zijn absoluut af te raden om te gebruiken, deze vervuilen het mechaniek dermate dat regelmatig reinigen de enige oplossing is om het plaatje terug te zien. De latere tapes met de aanduiding LVC zijn beter, met name de BASF tapes zijn erg goed. De 3M tapes verliezen na een aantal jaren de opname omdat de tape oxideert.
 

 


 

Het Video2000 systeem was eind jaren 70 het stokpaardje van Philips, velen beschouwen dit nog als het beste systeem. Bij nader onderzoek zal je vaststellen dat dit totaal berust op een misverstand. De beeldkwaliteit was ronduit slechter dan de N1700, de tapes waren vaak aan begin en eind beschadigd omdat daar een metalen strook zat die er voor zorgde dat de band stopte bij het spoelen. Het apparaat was door de grote hoeveelheid elektronica erg moeilijk te repareren voor niet door Philips opgeleid personeel. De latere typen vertoonden steeds minder mankementen.

Onrepareerbaar apparaat indien defectDit is een opengewerkte VR2020. De VR2020 is eigenlijk niet de allereerste V2000 van Philips. In 1979 is zeer kort de V2000 op de markt geweest. Op de plaats waar dan VR2020 staat zal daar dan V2000 staan. Veel verschil is er overigens niet tussen de modellen.

Beide loopwerken gaan voor moderne begrippen erg traag. tegenwoordig zijn veel VHS recorders dan uit uitgerust met het "Quick Response System".













Philips VR2020 1980 (deze werkt nog perfect met AB)

Een VR2020 van Philips, de bijna eerste V2000 (met metalen frontje)

Het inrijgmechanisme van de eerste V2000's

Het loopwerk van een VR2020 - VR2024

 

Aristona, net zo goed als Philips alleen goedkoper

Een VR2020 van Aristona

Een 2x4 V2000 recorder van Grundig
 

Een draagbare set van Philips voor portable doeleinden, maar ook voor stationair gebruik met de aparte losse tuner.
 

2 x 8 uur Grundig V2000 recorder
 

Een Grundig 2x4 uurs recorder

De 2000 serie is tot ongeveer 1988 in productie geweest. Philips produceerde in 1984 haar eerste VHS recorder, ook een bovenlader.
 

 

Home